Μια βόλτα στο Άμστερνταμ

Walking Around

A'dam

Άμστερνταμ… ακόμα και οι Ολλανδοί δεν έχουν ξεκαθαρίσει αν πρόκειται για τη πρωτεύουσα της χώρας τους. Σίγουρα όμως θεωρείται η πολιτισμική πρωτεύουσα

Amstel River

μιας χώρας που αναπνέει και εξελίσσεται μερικά μέτρα κάτω από το νερό.

Η πόλη του Άμστερνταμ μπορεί χωρίς κόπο να χαρακτηριστεί σαν ένα μεγάλης κλίμακας χωριό της Ολλανδίας. Το Μεγάλο Χωριό. Ένα Μεγάλο Χωριό που κλαίει.. Αν έχουν δημιουργηθεί κάποιες απορίες ή περιέργεια για ένα τόπο ιδιαίτερου στυλ και λειτουργίας, ίσως να ήταν προτιμότερο να απαντηθούν μέσω μιας βόλτας ανάμεσα στα στενά δρομάκια του Άμστερνταμ και πάνω από τις πολλές γέφυρές του.

Through the Streets

Walking the Bridge of Love

Η πρώτη εντύπωση από της πιο γνωστής πόλης της μικρής αυτής χώρας (αλλά πολύ -πληθυσμιακής ) είναι ότι ξαφνικά με το κούνημα ενός ραβδιού βρέθηκες στη καρδιά των παραμυθιών που είχες ακούσει για πρώτη φορά από το στόμα της γιαγιάς ή της νονάς σου. Πλακόστρωτα δρομάκια, καμπυλωτές γέφυρες καλυπτόμενες από κόκκινα, ροζ και άσπρα γαρύφαλλα ως επί των πλείστον, παγκάκια ξύλινα ή σιδερένια από μια εποχή όχι μακρινή από τη τωρινή, βάρκες με κουπιά ή αθόρυβες μηχανές, κτίρια να ακουμπάνε τις πλάτες τους ή ακόμα και τα μυτερά τους κεφάλια ενώ στριμώχνονται το ένα δίπλα στο άλλο, ακτίνες ποδηλάτων σε διαρκή κυκλική κίνηση που αν αφεθείς σε ένα οπτικό παιχνίδι με επίκεντρο τις ρόδες αυτών μπορεί να βρεθείς σε ένα τραινάκι του λούνα-παρκ όπου τα σχήματα και τα σύνορα της ύλης δεν έχουν τη δυναμική και την απολυτότητα που τα διακατέχει. Ήχοι σε βαθμό που να σε κάνουν απλά να διαπιστώσεις ότι μπορεί να βρίσκεσαι σε ένα παραμύθι αλλά πρόκειται για ένα σύγχρονο παραμύθι με πινελιές μιας βορειο-δυτικής νοοτροπίας. Τη στιγμή που θα δεχτείς το τσίμπημα της πραγματικότητας στο μπράτσο σου, θα αρχίσεις να παρατηρείς όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν μια σύγχρονη πόλη σε συσκευασία δώρου. Κάποια, λίγα, αυτοκίνητα στο κέντρο της πόλης, μαγαζιά για σουβενίρ, εστιατόρια και σημεία παρασκευής φαγητού με ταχύτητα ίσης με αυτή της κατανάλωσης μπύρας σε κάθε ένα από τα μικρά υπερ διακοσμημένα ολλανδικά μπαράκια σε όλες τις γωνίες των γειτονιών που συνθέτουν μια πόλη. Φανάρια εναλλάσσονται μεταξύ πράσινου και κόκκινου που σηματοδοτούν κίνηση ή ακινησία και ανθρώπων από διαφορετικούς κόσμους να πηγαίνουν κάπου ή πουθενά.

The Fairytail City

Η σύνθεση της πόλης του Άμστερνταμ είναι οι γειτονιές της. Κάθε γειτονιά έχει το δικό της κέντρο και όλες οι γειτονιές ένα κέντρο κοινό, αυτό στη καρδιά της πόλης. Οι περισσότεροι κάτοικοι επιλέγουν τις γειτονιές τους εκτός και αν οι ανάγκες τους τούς οδηγούν στις προσφορές άνεσης και επιλογών που το λεγόμενο κέντρο του Άμστερνταμ μοιράζει απλόχερα. Η

Damplein

πλατεία Dam (Damplein) με τη κεντρική οδό Damraak και τα ασφυκτικά μεγάλου αριθμού μαγαζιά, μπαρ, εστιατόρια και ξενοδοχεία, η πλατεία Leidse (Leidseplein) μια περιοχή που βρίθει κτισμάτων με σκοπό την αγοραία διασκέδαση, η πλατεία Rembrandt (Rembrandtplein) κέντρο αγγλικών pub club και η οδός Warmoestraat με τη περίφημη Red Light District και τα γνωστά παράθυρα του Άμστερνταμ με τις ημίγυμνες κοπέλες, συνθέτουν το πάνελ της τουριστικής βιομηχανίας ενός τόπου που υποδέχεται τυχοδιώκτες των πέντε αισθήσεων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Οι περιοχές αυτές έχουν τέτοιο βαθμό προσφοράς και συγκέντρωσης που είναι ιδανικό να τις γνωρίσεις προσφέροντας από το χρόνο σου όχι περισσότερο της μίας μέρας.

Παρεκκλίνοντας του διαμορφωμένου από ανθρώπους ποταμού στους επίγειους δρόμους του Άμστερνταμ, έχεις την ευκαιρία να παρατηρήσεις με ένα πιο προσωπικό μάτι τη ροή ενός άλλου ποταμού σε χρώματα πολυεθνικά και λεπτομέρειες εμπνευσμένες από επιθυμίες στιγμής ή πράξεις εντυπωσιασμού. Κατεβαίνοντας τη Spuistraat

Chilling Out in Spuistraat

αντικρίζεις κτίρια να σε περιβάλουν με άγνωστες διαθέσεις, δεξιά και αριστερά σου ισοϋψή κουκλόσπιτα πιασμένα αγκαζέ έχουν ξεκινήσει ένα ξέφρενο χορό ακολουθώντας διαφορετικά βήματα το ένα από το άλλο. Προσόψεις σε ανοιχτά χρώματα με γήινες αποχρώσεις και παράθυρα με παιχνιδιάρικες διαθέσεις συντελούν ένα δρόμο όπου μια βόλτα έχει ως αποτέλεσμα έναν επίμονο πόνο στο σβέρκο του ανυποψίαστου περιπατητή. Σε αυτή την ευθυγραμμισμένη οδική φλέβα αναγνωρίζεις τα πρώτα σημάδια μιας κοινωνικής ενέργειας με το όνομα ΄΄kraaken΄΄, σύμφωνα με την οποία εγκαταλειμμένα κτίρια γίνονται τόπος διαμονής φοιτητών ή οποιουδήποτε άλλου θελήσει χωρίς την άδεια κάποιου φορέα της πόλης αρμόδιου σε ζητήματα στέγασης. Υπάρχουν ακόμα και λέσχες οι οποίες κανονίζουν τις κατακτήσεις ανυποψίαστων κτιρίων. Για του λόγου το αληθές αρκεί μια βόλτα στο Άμστερνταμ και η ανάγνωση αναρτημένων πανό με τη δήλωση κατάκτησης από τους ίδιους τους κατακτητές. Δίπλα στα παραβιασμένα κτίρια της οδού Spuistraat βρίσκεται ένα καλλιτεχνικό café όπου προσελκύει alternative χαρακτήρες για πολύωρες συζητήσεις. Η διακόσμηση αυτού του τόπου συνάντησης πνεύματος έχει εμπνευστεί από τα εσωτερικά δωμάτια στα σπίτια των αριστοκρατών στις αρχές του 20^ου αιώνα, όπου σύχναζαν οι οραματιστές ενός βιομηχανικά εδραιωμένου κόσμου, μετά το δείπνο για πολιτικές και επιχειρηματικές συζητήσεις με τη συνοδεία cognac και πούρου. Ίσως και για αυτό, δεν είναι τυχαίο και το όνομα αυτού.. Schuim, ελληνιστί Σαπουνόφουσκα.

Schuim

Μεγάλες δερμάτινες πολυθρόνες, χαμηλά ξύλινα τραπέζια σε στρογγυλό σχήμα με πολυελαίους να κρέμονται από το ψηλό ταβάνι διαχέοντας αχνό κίτρινο φως και πίνακες ζωγραφικής αφηρημένου σχεδίου και προοπτικής. Η τελευταία καινοτομία του χώρου αυτού, έγκειτε σε ένα ζωγραφισμένο τοπίο κατα μήκος των τοιχών που το περιβάλλει. Η οπτική της τοιχογραφίας αυτής, είναι η οπτική που μόνο ένας βαρκάρης των λεγόμενων grachten -καναλιών- μπορεί να έχει. Τα δε χρώματα που έχουν χρησιμοποιηθεί δίνουν μια διάσταση σουρεαλιστική αποτυπωμένη σε έντονα χρώματα που απόλυτα μπορούν να θεωρηθούν μη φυσικά. Αποτέλεσμα αυτής της εικαστικής παρέμβασης είναι η δημιουργία της αποδεκτής ψευδαίσθησης οτι βρίσκεσαι σε ένα εξωτερικό χωρο, παρόλο όπου το πέρασμά σου από τη ξύλινη, βερνικωμένης οσμής, πόρτα είναι το βουλοκέρι που σφραγίζει το φάκελο της πραγματικότητας.

Αφήνοντας τη Spuistraat και στρίβοντας δεξιά στη Huidenstraat αφού διασχίσεις κάθετα τα κύρια κανάλια του Άμστερνταμ Singel, Herengracht, Keizersgracht και Prinsengracht μέσω εναλλασσόμενων γεφυρών με θέα τα πανέμορφα πλεούμενα σπίτια, καταλήγεις στο Looiersgracht, όπου εκεί στις όχθες του καναλιού, βρίσκεται ένα μικρό, μοντέρνο ολλανδικό café για ποτό, καφέ, μπύρα και tapas, το Festina Lente. Λίγα τραπεζάκια έξω (λόγω χώρου αλλά και λόγω βροχής), ένας πάγκος τριών θέσεων όπου η μια θέση είναι πάντα κατειλημμένη από ένα μπρούτζινο άγαλμα που απεικονίζει ένα ηλικιωμένο κύριο και τη γάτα του, λεπτομέρεια ιδιαίτερα σημαντική για φωτογράφιση ή συζητήσεις σε στιγμές ανάγκης. Το εσωτερικό του café, με λίγα τραπεζάκια διαφορετικού μεγέθους όπου δυο και τρεις διαφορετικές παρέες μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως βάση γνωριμίας ή απλά επαφής, καναπέδες και μικρά φωτιστικά σε όλο το περίγυρο, είναι ζεστό και πρόσφορο για προσωπικές συναντήσεις μακριά από τα φώτα της κοινωνικού αγώνα προς τη καταξίωση. Και αν η διάθεση οδηγήσει σε ένα αίσθημα χαλάρωσης τότε υπάρχει και η δυνατότητα να επιδοθεί η παρέα σε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι από τα πιο κλασσικά όπως η μονόπολη μέχρι τα πιο σύγχρονα όπως το Colonists of Qatan, ένα παιχνίδι βασισμένο στη λογική της αποικιοποίησης.

A Corner to Relax

Αν σας έχει κάνει εντύπωση ο υπερβολικός αριθμός διεθνών εστιατορίων σε όλο το μήκος, πλάτος και ύψος του Άμστερνταμ, και η απάντηση ότι είναι μια πόλη-κερήθρα που προσελκύει αμέτρητους ανθρώπους-κηφήνες/μέλισσες δε σας ικανοποιεί, τότε απλά ρωτήστε το πρώτο/η ψηλό/ή ξανθό/ιά που θα συναντήσετε στο δρόμο σας ποιο είναι το κατεξοχήν ολλανδικό φαγητό που πρέπει να δοκιμάσετε για να ολοκληρώσετε με επιτυχία την επίσκεψή σας στις Κάτω Χώρες (έστω και αν βρίσκονται στο βορρά), τότε θα διαπιστώσετε ότι αυτό που εισπράξατε από τον/την una fatsa,una ratsa, είναι μια έκφραση προς το πρόσωπό σας και μια δυναμική παρέμβαση στα λεγόμενά σας, που αν οι δονήσεις που στείλατε σε τροχιά πρόσκουσης με το συνηθισμένο από τις συζητήσεις ολλανδικό τύμπανο, είναι σε μετασεισμικό βαθμό τότε η αντίστοιχη αντίδραση θα είναι το επίκεντρο του σεισμού αυτού και οπωσδήποτε ικανή να σας πείσει ότι δεν υπάρχει ολλανδική κουζίνα, ή τουλάχιστον δεν υπάρχει ικανοποιητική ολλανδική μαγειρική τέχνη. Για αυτό το λόγο μπορείτε να βρείτε εύκολα και γρήγορα πολλά εστιατόρια τα οποία αποχτούν μια πιο ζεστή ατμόσφαιρα όταν με επίκεντρο τη πολυσύχναστη πλευρά του Άμστερνταμ ξεκινήσετε κυκλικά να εξερευνείτε με κατεύθυνση τη περιφέρεια. Ένα τέτοιο εστιατόριο βρίσκεται στην οδό Utrechtsestraat, νότια της πόλης και αφού αφήσετε πίσω σας τη Rembrandtplein. Στον αριθμό 124 θα ανακαλύψετε ένα μικρό ισπανικό ταβερνάκι με το όνομα Pata Negra. Αγέρωχα σαλάμια κρέμονται κάθετα από το χαμηλό ταβάνι σαν ο χρόνος να μην έχει πια σημασία και μπούτια από κρέας κάνουν σπειροειδείς κινήσεις πάνω από τα κεφάλια των επίδοξων δοκιμαστών των επιθετικών ισπανικών σπεσιαλιτέ δημιουργημένων μέσα από ένα ποτ-πουρί πολύχρονων εμπειριών στις θάλασσες της Μεσογείου και του Ατλαντικού. Ήχοι από πιάτα και μαχαιροπήρουνα που έχουν ξεκινήσει ένα ιερό πόλεμο με έπαθλο τη ματαιοδοξία και τοίχοι χαραγμένοι με ονόματα και όνειρα από όλους εκείνους που πρόσθεσαν ένα λιθαράκι για τη δημιουργία μιας μικρής ισπανικής γωνίας στις βόρειες θάλασσες της Ευρώπης. Το κίτρινο μουντό χρώμα των σημαδεμένων τοίχων δένει απόλυτα με τα χοντροκομμένα ξύλινα τραπέζια, έλκοντας τις λέξεις που θέλουν να αναπνεύσουν τον χρωματισμένο από τις μυρωδιές αέρα, από τα στόματα αλληλεπιδρώντων φίλων και εραστών.. ενώ σίγουρα αγαπημένη γωνία είναι ο χτισμένος στο τοίχο θρόνος που έχει αντικαταστήσει τη λειτουργική καρέκλα και με αυτό το τρόπο κάθε βράδυ η Pata Negra έχει το δικό της βασιλιά/βασίλισσα.

Οι γευστικοί θύλακες των επιθυμιών, πανταχού παρών σαν ένα είδος πηδαλίου για τους ρομαντικούς αναζητητές των συναισθημάτων, επιζητούν εμπειρίες ικανές να δώσουν μια αίσθηση κρυφής ματιάς στη κρεβατοκάμαρα που ο Ολλανδός ονομάζει χώρα.. Για το λόγο αυτό επιλέγεις γωνίες όπου οι άνθρωποι απελευθερώνονται από τα δεσμά της

Blijberg

καθημερινότητας και επιδίνονται σε μια λειτουργία που κάλλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί αυθεντική. Μια τέτοια γωνία είναι η μοναδική παραλία του Άμστερνταμ (με θαλασσινό νερό), το Blijberg, 40 λεπτά απόσταση με το τραμ νούμερο 26 από το Station Centraal. Το Blijberg είναι ένα ησυχαστήριο για αυτούς που αγαπούν τη μυρωδιά της θάλασσας και επιζητούν ένα τοπίο πιο ζωντανό. Αλμυρή αίσθηση, πυκνή άμμος, άγριος και απειλητικός ουρανός, ένα μικρό μπαράκι με tapas ζωντανή μουσική σε ρυθμούς rock, reggae και δίπλα, σε ένα χώρο για τους πιο γήινους επισκέπτες, φωτιά τρεμοπαίζει άλλοτε δυνατή και επιθετική και άλλοτε απαλή και θερμή σαν οικοδέσποινα ανάλογα τις διαθέσεις του εκάστοτε τιθασευτή.

Σίγουρα δε μπορούμε να εξαιρέσουμε τα πάρκα ως χώρο συνάντησης και γνωριμίας με την εδώ κουλτούρα. Από το μικρό Sarphati park νότια του κέντρου, το Oosterpark στην ανατολή, το Vondelpark στο κέντρο της πόλης όπου αν είσαι τυχερός και δε βρέχει όλο και κάποια συναυλία, θέατρο ή γενικής φύσεως παράσταση θα υπάρχει, στο Westerpark με τη βιομηχανική γωνία κουλτούρας, ένα μέρος όπου αρχικά λειτουργούσαν εργοστάσια γκαζιού και διαφόρων ειδών βιοτεχνίες τώρα έχει μετατραπεί σε κέντρο πολιτισμού και ψυχαγωγίας. Κινηματογράφοι που προωθούν το ολλανδικό cinema, μπαράκια, εστιατόρια και χώροι συνεστίασης και όλα αυτά βυθισμένα σε μια αίσθηση άνεσης και ηρεμίας σε ένα περιβάλλον που έχει ως σκοπό την εσωτερική γαλήνη και την απομάκρυνση της αγχωτικής πραγματικότητας. Περπατώντας στα μονοπάτια των πάρκων μια μέρα ηλιόλουστη και συνάμα κοσμοπλημμυρισμένη, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια πρωτόγνωρη αντίφαση.. οι ήχοι είναι φυσικοί και οι λιγοστοί θόρυβοι που αψηφούν το σύνολο δε ξεπερνούν σε ντεσιμπέλ τα όρια που έχει θεσπίσει ο ανθρώπινος οργανισμός σαν τα σύνορα μεταξύ του ανεχτού και του ενεργειακού. Αφαιρώντας οτιδήποτε μπορεί να σου αποσπάσει τη προσοχή, ανακαλύπτεις τη ίδια τη λειτουργία του έμψυχου συντελεστή που ολοκληρώνει το πάζλ μιας βορειο-δυτικής νοοτροπίας.

Lonely Rider

Ο ρυθμός που εκπέμπεται είναι από ένα πομπό που απαριθμείτε από πολλά διαφορετικά ατομικά στοιχεία. Η ελευθερία του ατόμου και ο σεβασμός στην ατομικότητα είναι

The Ghost of Opera

τα κύρια στοιχεία της εδώ κοινωνίας. Άνθρωποι διαφορετικών νοοτροπιών, θέλω, πιστεύω, διαφορετικών τρόπων έκφρασης παρευρίσκονται στον ίδιο χώρο με μια αρμονία που αγγίζει τα όρια των θεατρικών κινήσεων ενός έργου που δεν έχει χρόνο για πρόβες αλλά μόνο πρεμιέρα. ‘’κάνε αυτό που θέλεις από τη στιγμή που δεν ενοχλείς τον πλησίον σου’’ είναι το μότο και ως μέσο αλληλεπίδρασης έχει επιλεγεί η ομαλή συμβίωση. Ένας σύγχρονος τρόπος κοινωνικής έκφρασης που έχει ως αποτέλεσμα μια αρμονική συνύπαρξη αλλά και ένα συναίσθημα μη-ολοκλήρωσης. Ένα Μεγάλο Χωριό που κλαίει.. Ένα χωριό που στη προσπάθειά να βρει τη ταυτότητά του αναζητεί την επαφή και την αμφίδρομη σχέση των έμψυχων συντελεστών του. Ένας τόπος ασφάλειας και οργάνωσης, ένας τόπος σεβασμού και αποδοχής, ένας τόπος που σιγοβράζει στο καζάνι της πολυεθνικής του πραγματικότητας, ένας τόπος που προσπαθεί να αγοράσει αυτό που δεν έχει..

Even If u Fly, u r Still Bleading

Locked Youth

The Big Village Which Cries..